www.Jazzpodium.nl, Mar. 26, 2006 - Rated 4/4

Title
John Taylor: Angel of the Presence

Author
Freek Hendriksen

Ondanks zijn lange staat van dienst (zijn eerste platen dateren al van de vroege jaren 70) en zijn aanwezigheid op platen van grootheden als Kenny Wheeler en John Surman lijkt pianist John Taylor wat in de schaduw te staan van zijn Amerikaanse en Scandinavische collega’s.
Onterecht. Het feit dat Taylor slechts een handvol platen onder zijn eigen naam heeft opgenomen zal hier mede debet aan zijn. Gelukkig zijn er op het Italiaanse label CamJazz het afgelopen jaar een aantal platen uitgekomen waarop Taylor meespeelt, en zelfs twee onder zijn eigen naam.
‘Angel Of The Presence’ is daarvan de meest recente. Taylor nam de plaat op met twee andere Europese veteranen: Palle Danielsson (o.a. bekend van zijn werk met Keith Jarrett en Jan Garbarek) op bas en de iets jongere Martin France (die met Iain Ballamy, Django Bates en onze eigen Michiel Braam speelde) op drums. Het is dan ook een plaat geworden waarin ervaring en vakmanschap doorklinken.
Taylor is, simpel gezegd, een pianist uit de Bill Evans/Keith jarrett school; zijn spel is veelal ingetogen, impressionistisch en vloeiend van aard. ‘Amerikaanse’ invloeden als blues en soul zijn in mindere mate aanwezig. Hij heeft in zekere mate iets weg van zijn ECM-collega’s als Bobo Stenson en de eerder genoemde Jarrett maar heeft een zeer herkenbare eigen stem. Waar Stenson abstract kan zijn en Jarrett de man van het grote gebaar is daar is Taylor vooral pakkend en doeltreffend in zijn ideeën. Hoewel altijd avontuurlijk, vol rijke en volle harmonieën en wisselende ritmes lijken zijn solos ontdaan van alle overbodige noten en zijn de melodieuze ideeën altijd concreet.
Het spel van dit trio is organisch van aard; ook wanneer één muzikant aan het soleren is lijkt het gesprek met de andere twee gaande te blijven. Bassist Danielsson geeft regelmatig commentaar op Taylor’s sololijnen en France’s drumspel is zeer open hoewel het ritme altijd voelbaar blijft. Eigen werk van Taylor wordt aangevuld met composities van Steve Swallow en Kenny Wheeler en er is een goede balans tussen stuwend en levendig (de opener ‘Up Too Late’ en het van fantastische tempowisselingen voorziene ‘In Cologne’) en ingetogen en verstild (‘Dry Stone’, het lichtelijk abstracte ‘Fable’).
Er hangt een donkere wolk boven ‘Angel Of The Presence’; vlak na de opnames overleed de vrouw van Taylor. Aan de muziek is dat echter niet te merken; zelfs op de meest verstilde momenten straalt het spel iets onmiskenbaar positiefs uit. Wanneer de laatste klanken van Kenny Wheeler’s tijdloze melodie ‘Intro To No Particular Song’ wegsterven laat ‘Angel Of The Presence’ keer op keer het gevoel van de naderende lente achter.